• Жизнь / Наши авторы | 17-09-2012 | Просмотров: 1 041 |
    І зоркі шапталі...

    З самага ранку Сцяпан Спірыдонавіч быў на нагах. Старанна прыбраў у хаце, потым на хуткую руку паснедаў і выйшаў на падворак, каб пакарміць адзінага свайго “кампаньёна” — старэнькага сабаку Балівара.
    — Сёння ў нашай хаце свята, — прыгаворваў-падпяваў дзядуля, накладаючы ў сабачую міску крупяную кашу. — Восемдзесят гадоў — гэта табе, Балік, не жартачкі. Дачакаўся-такі!
    Балівар, нібы разумеючы сэнс гэтых слоў, з усяе сілы круціў махнатым хвастом і глядзеў гаспадару прама ў вочы. Ён таксама радаваўся, толькі што не скакаў: яго ўзрост таксама даваў пра сябе ведаць. У сямнаццаць гадоў ён амаль доўгажыхар сярод чатырохногіх.
    Сцяпан Спірыдонавіч яшчэ раз усміхнуўся сабе ў вусы, пагладзіў па галаве Балівара і вярнуўся ў дом. Тут, робячы апошнія прыгатаванні да свята, дзядуля заўважыў, што трэба было б хлеба дакупіць. “Хлеб на стале — самая галоўная страва. Дрэнна, калі забракуе. Трэба ў краму забегчы,” — сам сабе скамандаваў гаспадар, адпраўляючыся ў не вельмі далёкі шлях.
    Магазін, дзе сельскія жыхары набывалі самае неабходнае, знаходзіўся ў цэнтры вёскі. А Сцяпанаў дом – у самым дальнім кутку, першы ад лесу...
    Апіраючыся на кульбаку і на кожным кроку пакрэхтваючы, дзядуля “пабег” у бок сельскай крамнічкі, дзе гаспадарыла гаваркая ружовашчокая кабетка Настасся.
    — Што, дзядуля, забыліся нечага купіць? — адразу з парога спытала яна ў зачырванеўшага ад хуткай хады пакупніка. — Учора ж, бадай, паўмагазіна ў мяне скупілі, — з усмешкай дадала яна.
    — Дык вось, даражэнькая, баюся, што галоўнага не хопіць. Здалося мне, што хлеба мала будзе. Госці прыедуць, а я — як без рук, — апраўдваўся дзядуля, кладучы ў старэнькую квяцістую торбачку свежы бохан.
    — Ой, прабачце, дзядулечка Сцяпан, павіншаць вас спачатку трэба было, а потым пра пакупкі пытацца. Са святам вас, з юбілеем! А гасцей калі чакаеце?
    Дзядуля на момант разгубіўся. Потым падумаў трохі і адказаў:
    — Сёння, калі ж яшчэ. Вось управяцца са сваімі справамі і завітаюць. Буду чакаць. Чаго-чаго, а часу ў мяне хапае...
    ...Час ішоў. Хвіліна за хвілінай, гадзіна за гадзінай. Пасля ўрокаў забегла павіншаваць імянінніка бойкая суседка Аленка, прынесла ў падарунак змайстраваны сваімі рукамі саламяны куфэрачак. “Гэта нас у школе, на гуртку, навучылі так адмыслова плесці. Я адразу пра вас падумала. Будзе куды пенсію складваць. Прыгожа атрымалася, праўда?” Скорагаворкай выпаліўшы гэта, дзяўчынка памахала рукой на развітанне дзядулю і знікла за дзвярыма.
    “Вось дык козка-стракозка, — усміхаючыся, падумаў гаспадар. — Энергія цераз край ліецца. Вось бы трохі таго пэнту і ў маім узросце”.
    Бліжэй да вечара Сцяпан Спірыдонавіч выйшаў на вуліцу, прысеў на доўгай лаве, што цягнулася ўздоўж плоту. З абодвух бакоў яе раслі дрэвы — тоўстыя, не абхапіць рукамі, ясень і ліпа.  Калісьці яго сыны — Антон і Андрэй — пасадзілі тут дзве тоненькія кволыя галінкі. Клапатлівы тата адразу ж прымацаваў на дубовых слупах шырокую лаву ад дрэўца да дрэўца. Вечарамі тут любіла збірацца ўся вясковая моладзь, яшчэ і па хатах пад ранак іх разганяць даводзілася. Тады дрэўцы толькі сілу набіралі, а цяпер вось якія веліканы вымахалі!
    Сцяпан Спірыдонавіч глядзеў праз голыя галіны, якія ўсё мацней разгойдваў халодны восеньскі вецер, на неба. Там, высока-высока, адна за другой пачалі запальвацца зорачкі. А разам з імі ўзнікалі ў памяці самыя шчаслівыя моманты яго нялёгкага жыцця.
    ...Вось пад зорным небам ён, малады юнак, трымае за руку першую прыгажуню на сяле – русавалосую Зіначку.
    ...А вось ён глядзіць на зоркі, шукаючы сярод іх тую, што толькі-толькі запалілася. Яго любая жонка Зіна падарыла яму вялікую радасць — нарадзіла доўгачаканага першынца.
    ...У такую ж зорную ноч ён, шчаслівы татуля, другі раз пасылае небу падзяку за другога сыночка і зноў шукае новую зорачку.
    ...А вось яны, яго Антон і Андрэй, разам з бацькам едуць ноччу на кірмаш у горад, каб паспець да ранку. І разам загадваюць жаданні, калі заўважаюць, як зорка ўпала...
    Дзе ж яны, яго сыны? Даўно выраслі, паехалі ў горад жыць. Самі ўжо ўнукаў маюць. Тыя, малодшыя, да прадзядулі штомесяц прыязджаюць. Сцяпан Спірыдонавіч заўсёды ведае, калі госцейкі завітаюць: акурат пасля пенсіі чакай. Добра і гэтак. Ён і таму рады. Вельмі ж цяжка стала, калі жонка памерла. Аднаму ў вялікай хаце не па сабе, хоць воўкам вый. Сыны і ўнукі часу не маюць завітаць у вёску, гавораць, што занятыя вельмі. Але ж сёння свята ў яго — дзень нараджэння, юбілей. Павінны ж прыехаць, павіншаваць. Вось дык радасць будзе, як усе збяруцца ў бацькоўскай хаце!
    ...Суседка Тамара, маці гарэзы Аленкі, выйшла зачыніць вароты. Глянула на вуліцу — і аслупянела. Ноч, цемра, а на суседскай лаве чалавек сядзіць нерухома. Пазнаўшы дзеда Сцяпана, аклікнула яго. Не адазваўся. Спалохаўшыся, пабегла ў дом, стала званіць яго родным. “Прыязджайце, тут бяда ў нас! Бяда з татам вашым...”
    Калі прыехалі, Сцяпан Спірыдонавіч усё так жа сядзеў на лаве, прыхіліўшыся спіной да магутнай ліпы. Чакаў сваіх дзяцей, унукаў... Дачакаўся...

    Ларыса САМАРЫНА



    Добавление комментария
    Наша викторина
    ВНИМАНИЕ: КОНКУРС

    ПРОЕКТЫ

    МЫ В СОЦСЕТЯХ
    НАС ЧИТАЮТ
    Flag Counter
    CurrencyRate24

    Калькулятор валют НБРБ

    Частные объявления

    НАША РЕКЛАМА

    2017 - Год науки На Свислоччине

    Местное управление и самоуправление

    Наши победы

    Итоги социально-экономического развития

    Велодвижение

    Туристическая привлекательность Гродненщины

    Безвизовый въезд

    Августовский канал приглашает

    ЭТО СТОИТ ПОСМОТРЕТЬ
    Праздники Беларуси
    ССЫЛКИ