• Як літара «Ў» капялюш надзела

     

    Самым звычайным ранкам у сям’і нічым не адметных ад другіх галосных – акрамя таго, што былі яны верхняга пад’ёму і сярэдняга раду – мамы “У” і таты “У”– нарадзілася маленькая літарка. Яна атрымала ў спадчыну ўсе ўласцівасці сваіх бацькоў.


    З самага дзяцінства яе акружалі ідэнтычныя сёстры і браты, і ёй нічога не заставалася рабіць, як толькі прыняць свой лёс і назаўсёды застацца проста літарай, проста гукам. “У” не сумавала, таму што ведала, што існуе столькі прыгожых слоў, якія пачынаюцца з яе. “Улюбёны”, “уважлівы” і шмат другіх ніколі не існавалі б, калі б ні яна і яе родзічы. Але ўсё ж штосьці ёй не падабалася ў яе жыцці. Перад сном яна думала, як было б добра знайсці свой шлях.


    Не, “У” любіла сваю сям’ю, сваю лабіялізаваную суседку “О”, з якой яны так часта сустракаюцца ў словах, але мара не мае сцен і межаў, ёй не патрэбны карты і компасы. І “У” марыла. Ёй уяўляліся новыя гукі, якіх яна ніколі не бачыла, але з якімі ёй вельмі хацелася пазнаёміцца. Асабліва падабаліся ёй санорныя. Яны былі самыя цікавыя, нават лепш за звонкія. Хадзілі сваёй групкай і лічылі сябе найпрыгажэйшымі, таму што самыя значныя словы ў жыцці чалавека пачынаюцца менавіта з іх: воля, мужнасць, любоў...


    Дзесяць санорных гукаў ніколі не глядзелі ў бок “У”. А ёй так хацелася хоць пагаварыць з імі. Кожным ранкам, калі яны выходзілі са сваёй хаткі, наша літарка выбіралася на ганак і глядзела, як яны ідуць на працу. Наперадзе крочыць “Р”. Ён заўсёды задзірае нос, таму што ён адзіны вібрант, дрыжачы гук. За ім плывуць “Л”, “Л’”, “М”, “М’”, “Н”, “Н’”, яны асабліва сябруюць: змычна-праходнымі іх называюць. “В” і “В’” адыходзяць да губна-зубных. А “Й” замыкае шэсце. Не хваліцца, але ўсё ж ганарыцца, што ён адзіны сярэдне-паднябенны гук.


    “У” глядзела на санорныя і ёй вельмі хацелася быць сярод іх. Але вось толькі як. Трэба быць чымсьці адметнай. А яна просты галосны гук. Так і прайшло нямала часу. Але аднойчы, калі яна сустрэла “Й”, убачыла тое, што чамусьці ніколі не заўважала – яе капялюшык. І тады ў галаву да “У” прыйшла думка: “А чым я горшая за яе? Я таксама хачу такі!” І зрабіла сабе галаўны ўбор. Глядзіць у люстэрка і не можа налюбавацца. Цуд, якая прыгожая!


    Так і ператварылася наша гераіня з галоснага гука “У” ў губна-губны, шчылінны зычны гук “Ў”. Дарэчы, санорныя гукі яе прынялі. І калі раніцай ішлі на працу, “Ў” падымала высока галаву і крочыла смела. Але праз нейкі час на вочы ёй трапілася старая бацькоўская хата, дамы галосных суседзяў. І стала ёй сумна і горка. Ніколі ўжо яна не стане такой, як была, і не ступіць на бацькоўскі парог. З таго часу ходзіць яна толькі за галоснымі, але няма шляху назад.

     

    Ганна ВАРОНКА,
    студэнтка І курса інстытута журналістыкі БДУ.



    Добавление комментария
    ВНИМАНИЕ: КОНКУРС

    ПРОЕКТЫ

    МЫ В СОЦСЕТЯХ
    НАС ЧИТАЮТ
    Flag Counter
    CurrencyRate24
    Частные объявления

    НАША РЕКЛАМА

    Урожай 2017

    500 лет белорусскому книгопечатанию

    500 лет белорусскому книгопечатанию

    2017 - Год науки На Свислоччине

    Местное управление и самоуправление

    Календарь событий 2017 Календарь событий Свислоччины

    Наши победы

    Итоги социально-экономического развития

    Велодвижение

    Туристическая привлекательность Гродненщины

    Безвизовый въезд

    Парка активного отдыха Коробчицкий Олимп

    Августовский канал приглашает

    ЭТО СТОИТ ПОСМОТРЕТЬ
    Праздники Беларуси
    ССЫЛКИ